Məndub

وَ الْمَنْدُوبُ؛ هُوَ الْمُتَفَجَّعُ عَلَيْهِ بِيَا أَوْ وَا، وَ حُكْمُهُ فِي الْإِعْرَابِ وَ الْبِنَاءِ كَحُكْمِ الْمُنَادِى، نَحْوُ؛ وَا زَيْدُ وَ وَا عَبْدَ اللهِ

وَ الْمَنْدُوبُ və məndub münadanın xüsusiyyətlərindəndir, هُوَ məndub kəlamı; الْمُتَفَجَّعُ عَلَيْهِ üzərinə acı hiss olunan şəxs və ya şeydir, بِيَا ya nida hərfi ilə, أَوْ وَا və ya va (vav) nudbə hərfi ilə edilir, وَ حُكْمُهُ məndub olan kəlamın hökmü, فِي الْإِعْرَابِ وَ الْبِنَاءِ irab və binada, كَحُكْمِ الْمُنَادِى münadanın hökmü kimidir, نَحْوُ misalı belədir; وَا زَيْدُ “Vah Zeyd” və وَا عَبْدَ اللهِ “Vah Abdullah” kimi.

Məndub

Məndub, münadanın xüsusiyyətlərindəndir. Məndub, vav və ya يَا nida hərfi ilə üzərinə acı hiss olunan şəxs və ya şeydir. (Nida hərfi olan يَا istifadə olunduqda, önünə gələn kəlamın münada və ya məndub olduğu qarışarsa vav ilə nudbə edilir, qarışmazsa ya ilə edilə bilər). Məndub olan kəlamın irab və binadakı hökmü münadanın hökmü kimidir, lakin münada da terhim əməliyyatı aparıldığı halda məndubda aparılmır, misalları;

وَا زَيْدُ

“Vah Zeyd” və,

وَا عَبْدَ اللهِ

“Vah Abdullah” kimi.