Zərurət halında Muzaf ilə Muzafun İleyhin arasının ayrılması

وَ لاَ فِي الضَّرُورَةِ إِلاَّ بِالظَّرْفِ

وَ لاَ və yenə də caiz deyil, فِي الضَّرُورَةِ şeir zərurəti halında, إِلاَّ ancaq olar, بِالظَّرْفِ hər hansı bir amilin zərfi ilə.

Mətnin Ümumi Mənası: Muzaf ilə Muzafun ileyhin arasını şeir zərurəti halında ayırmaq caiz deyil, lakin bir amilin zərfi ilə ayrılmaq mümkündür, misal;

لَمَّا رَأَتْ سَاتِيدَمَا اسْتَغْبَرَتْ، لِلهِ دَرُّ الْيَوْمَ مَنْ لاَمَهَا

لَمَّا hər nə zaman ki (lemma-i vücudiyyə), رَأَتْ o qadın (ms) gördü, سَاتِيدَمَا Satidema'nı (dağ adı), اسْتَغْبَرَتْ o qadın (ms) ağladı, لِلهِ Allah üçündür, دَرُّ böyük xeyri, الْيَوْمَ bu gündə, مَنْ o kəs ki, لاَمَ o şəxs qınamışdır, هَا o qadını.

“Satidema dağını gördükdə ağlayan qadını qınayan şəxsin bu gündəki böyük xeyri Allah üçündür” tərkibində لِلهِ kəlməsi zarf-ı müstəqər olub, qabaqcadan xəbərdir. دَرُّ kəlməsi sonradan mübtəda olur, مَنْ kəlməsi ism-i məvsul olub دَرُّ kəlməsinin muzafın ileyhi olur. الْيَوْمَ kəlməsi qabaqcadan xəbər olan لِلهِ zarf-ı müstəqərinin zarfıdır.