Lafzi müənnəs

وَ اللَّفْظِيُّ بِخِلاَفِهِ، نَحْوُ؛ غُرْفَةٍ وَ شَمْسٍ

وَ اللَّفْظِيُّ və ləfzî müənnəs isə, بِخِلاَفِهِ həqiqi olan müənnəsin əksinə, ziddinə aid olan hökm ilə əlaqəlidir, نَحْوُ misalı belədir; غُرْفَةٍ “Ota” və شَمْسٍ “Günəş” kimidir.

Mətnin Ümumi Mənası: Ləfzî müənnəs isə həqiqi müənnəsin hökmən tam əksi olaraq cansız varlıqlardakı tə’nistir. Ləfzî müənnəslərin qarşısında ərl halları yoxdur. Misalları;

غُرْفَةٌ

“Ota” və

شَمْسٌ

“Günəş” kimidir. Bu ləfzlərin müzəkkəri yoxdur. Məsələn شَجَرَةٌ “Ağac”, سَيَّارَةٌ “Maşın”, زُجَاجَةٌ “Şüşə” kimi ləfzlər ləfzî olaraq müənnəsdirlər. Əvvəlki dərsdə də deyildiyi kimi müənnəslik əlamətləri tə, elif-i məksura, elif-i məmdudədir və bu əlamətləri daşımadığı halda mənəvi müənnəslər və təqdirî müənnəslər vardır. Məsələn yuxarıdakı شَمْسٌ ləfzı təqdirî bir müənnəs ikən مَرْيَمُ “Məryəm” ləfzı da mənəvi müənnəsdir.