10. Nudbə

Bir vəziyyət üzərinə duyulan acının ifadəsi üçün işlədilən ünlemlərə nudbe deyilir. Ünlem verilən ismə isə mendub deyilir. Nudbe lüğətdə "ah çəkmək, vaylamaq, yas tutmaq, mərsiyə demək" kimi mənalara gəlir. Nudbe يَا və ya وَا edatı ilə qurulur. 

وَا رَأْسِي	وَا حُسَيْنُ
Vay başım!	Vay Hüseyn!

Yuxarıdakı misallarda رَأْسِي "başım" və حُسَيْنُ "Hüseyn" olan isimlərə müraciət edildiyi üçün, yəni ünlem verildiyi üçün onlar mendub adlanır. Mendub ilə münada eyni iraba malikdirlər.

Bəzən mendubun sonuna ا və ya اه hərfləri əlavə oluna bilər;

وَا رَأْسِي	Vay başım
وَا رَأْسَا	Vay başım
وَا رَأْسَاهْ	Vay başım
وَا ظَهْرِي	Vay belim
وَا ظَهْرَا	Vay belim
وَا ظَهْرَاهْ	Vay belim
وَا حُسَيْنُ	Vay Hüseyn
وَا حُسَيْنَا	Vay Hüseyn
وَا حُسَيْنَاهْ	Vay Hüseyn