2. Nəsb

النَّصْبُ

النَّصْبُ-ya gəldikdə; lüğətdə: اَلْإِسْتِوَاءُ bərabərlik və وَ الْإِسْتِقَامَةُ düz olmaq mənasına gəlir. İstilahda isə: xüsusi bir dəyişiklikdir, onun əlaməti fətə və fətənin yerinə keçənlərdir. Nasb həm isimdə, həm də fildə olur, məsələn: لَنْ أُحِبَّ الْكَسَلَ

النَّصْبُ-ya gəldikdə: lüğətdə اَلْإِسْتِوَاءُ bərabərlik, وَ الْإِسْتِقَامَةُ düz olmaq deməkdir. İstilahda isə: xüsusi bir dəyişiklikdir, əlaməti fətədir və fətənin yerinə keçənlərdir. Nasb bütün isim və fildə olur, refdə olduğu kimi. Məsələn: لَنْ أُحِبَّ الْكَسَلَ "Tənbəlliyi heç vaxt sevməyəcəyəm" kimi.

Nasb

Nasb, lüğətdə "Bərabərlik və Düz olmaq" deməkdir. İstilahda isə xüsusi bir dəyişiklikdir. Əlaməti fətə və fətənin yerinə keçənlərdir. Nasb, ref kimi bütün isim və fildə olur, misalı belədir;

لَنْ أُحِبَّ الْكَسَلَ

"Tənbəlliyi heç vaxt sevməyəcəyəm" kimi.

Bu misalda لَنْ muzari feli nasb edən edatdır, أُحِبَّ muzari feli isə لَنْ edatının daxil olması ilə mansubdur və nasb əlaməti fətədir, الْكَسَلَ sözü də isimdir, məf'uldur və mansubdur, nasb əlaməti isə zahir fətədir.