Məzdar

وَ السَّادِسُ الْمَصْدَرُ؛ فَهُوَ أَيْضًا يَعْمَلُ عَمَلَ فِعْلِهِ، نَحْوُ؛ يُحِبُّ اللهُ تَعَالَى إِعْطَاءً لَهُ عَبْدُهُ فَقِيرًا دِرْهَمًا

وَ السَّادِسُ Doqquz qiyasi amillərin altıncısı; الْمَصْدَرُ məzdardır. فَهُوَ o məzdar; أَيْضًا əvvəlki (ism-i tafdil kimi) ilə eyni olaraq, يَعْمَلُ əməl edir, عَمَلَ فِعْلِهِ öz feilinin əməli ilə. نَحْوُ misalı belədir; يُحِبُّ اللهُ تَعَالَى إِعْطَاءً لَهُ عَبْدُهُ فَقِيرًا دِرْهَمًا “Allah-Təala, özü üçün kasıb quluna bir dirhəm verilməsini sevir” kimidir.
Mətnin Ümumi Mənası; Doqquz qiyasi amillərin altıncısı məzdardır. Bu məzdar özündən əvvəlki ism-i tafdil kimi öz feilinin əməli ilə əməl edir. Bu vəziyyətə misal;

يُحِبُّ اللهُ تَعَالَى إِعْطَاءً لَهُ عَبْدُهُ فَقِيرًا دِرْهَمًا

“Allah-Təala, özü üçün kasıb quluna bir dirhəm verilməsini sevir” kimidir. Yəni bir qulun Allah rizası üçün kasıb bir qula bir dirhəm verməsini Allah sevir kimidir. Burada məzdarımız إِعْطَاءً “İ’ta” (vermək deməkdir) feilidir.